de Efteling - beelden van een wonderlijke themapark

Droomvlucht

Dezelfde Nicolaesplaats die plaats biedt aan Villa Volta, biedt ook de ruimte aan de populairste attractie van de Efteling: Droomvlucht. Oorzaak van die populariteit zal de combinatie zijn van het sprookjesachtige thema in het algemeen, de zeer goede uitwerking van dit thema, en het feit dat Droomvlucht geschikt is 'voor alle leeftijden'.

Ik vind Droomvlucht ook één van de mooiste attracties van de Efteling. Qua styling en uitstraling past de attractie helemaal in het totale aanbod van de Efteling. Alles ziet er lieflijk en sprookjesachtig uit. En de ritmuziek is een beetje zoetig, maar o zo toepasselijk (en blijft ook o zo makkelijk in je hoofd hangen!).
Dit wil trouwens niet zeggen dat ik deze attractie altijd 'doe' als ik in het park ben. Vaak staat er namelijk een forse wachtrij, soms van 1 1/2 uur wachten, en dat heb ik er meestal niet voor over, hoe mooi de attractie ook is. De tip daarbij is om de attractie aan het einde van de dag te bezoeken. Zeker tijdens de zomerperiode met de lange parkopeningstijden is het verstandig om tot na 6-7 uur 's avonds te wachten: na die tijd staat er meestal nauwelijks meer een wachtrij.

Wat jammer is, is dat de Efteling al vrij snel na opening van de attractie de snelheid ervan veranderd heeft. In het openingsjaar gingen de gondels waar je inzit, namelijk een stuk langzamer over het hele parcours. Vooral bij het deel met de zwevende planeten (De Hemelburchten) had je daardoor volop de tijd om te genieten van het sprookjesachtige schouwspel. Nu schiet je er voor mijn gevoel nogal overhaast doorheen, en dat is wel jammer. Begrijpelijk, want anders waren de wachtrijen op drukke tijden nog langer, maar nog steeds jammer.

Foto's maken van de rit zelf is niet erg eenvoudig, omdat de belichting voor het nemen van foto's met een gewone (pocket) camera vaak verkeerd of te summier is. Als het al een keer lukt om iets enigszins behoorlijk vast te leggen, dan blijkt maar al te vaak dat het maar een fletse kopie is van wat je werkelijk ziet. Er zit dus een goede kopieerbeveiliging op deze attractie ;-)!

Het Sprookjesbos

Knibbel Knabbel Knuisje

Het Sprookjesbos... wie kent dat nou niet?? Samen met tulpen, molens, en klompen, hoort het Sprookjesbos (denk ik) bij het typisch Nederlands(e) erfgoed. Het is in ieder geval een standaard en onmisbaar onderdeel van mijn dagje Efteling.
Dat komt o.a omdat het het oudste deel van het park is, en ik het dus al ken zolang ik de Efteling ken. Als klein kind vond ik het allemaal (al) even prachtig, ook al waren sommige sprookjes wel wat eng (de blazende kat van het peperkoekenhuisje uit Hans en Grietje zorgde ervoor dat ik minstens 5 meter bij het tuinhekje daarvan wegbleef :-).
Verder ligt het Sprookjesbos er eigenlijk altijd mooi groen en beschut bij. Zelfs als het heel warm is, is het in dit deel van het park daardoor prima uit te houden. En omdat het zo groot is, is het er ook zelden heel erg druk, zelfs tijdens de toch zeer drukke zomerdagen.
Al dat groen zorgt er ook voor dat je ook niet zomaar kan zien waar waar alle sprookjes staan. En je weet dus - zeker als je niet vaak in het park komt - nooit precies welk sprookje er als volgende komt. Helemaal de spanning die rond sprookjes hoort te hangen, lijkt me!

De Trollenkoning

In het Sprookjesbos zijn zo'n beetje alle sprookjesklassiekers te vinden: Roodkapje, De Wolf en de 7 Geitjes, Sneeuwwitje - je vindt ze er allemaal. Daarnaast vind je er ook min-of-meer door de Efteling/Anton Pieck zelfbedachte sprookjes, en onbekende sprookjes die het grote publiek dankzij de Efteling heeft leren kennen. Voorbeelden uit de laatste categorie zijn de sprookjes van De Zes Dienaren/Langnek (die door heel wat bezoekers Lange Jan genoemd wordt...), en Raponsje. Een voorbeeld uit de eerste categorie is de Trollenkoning (zie ook de foto links).
De trollenkoning is een prachtig uitgevoerd animatronic die afhankelijk van het gekozen symbool op de voor hem geplaatste wijzerplaat een ander verhaaltje brabbelt. Waar hij het precies over heeft is vaak onduidelijk, maar het klinkt allemaal erg vrolijk. Het sprookje is ook nog populair bij kinderen - en menige volwassene - vanwege de trilsteen voor het sprookje, die ergens halverwege het vertelde verhaal flink gaat trillen.
Over de foto van dit sprookje ben ik erg tevreden: de compositie, de gefilterde lichtval, gecombineerd met het nostalgische zwart-wit - het viel achteraf allemaal mooier uit dan ik ten tijde van het nemen van de foto had durven hopen!

Waterlelie uit het sprookje "De Indische Waterlelies"

Wat fijn is om te zien, is dat de Efteling dit deel van het park overduidelijk koestert en goed onderhoud. Dit blijkt o.a. wel uit het feit dat er in de afgelopen jaren weer een aantal nieuwe sprookjes aan het bos zijn toegevoegd.
Zo heeft de Efteling in 1999 drie nieuwe sprookjes toegevoegd. De uitbreiding van het sprookje Sneeuwwitje met een nieuw kasteeltje met daarin een wonderlijke toverspiegel (niet geschikt voor jeugdige kijkers...!) is de meeste spectaculaire van de drie toevoegingen.
Ook is sinds dat jaar er een Chinese tempel te zien die onderdak biedt aan een ander nieuw sprookje: De Chinese Nachtegaal. Het binnendeel van dit sprookje is met veel gevoel voor detail uitgevoerd; let bijvoorbeeld op de vliegjes in de brandende lantaarns, bloemen die openen als de nachtegaal begint te zingen, en een dramatische windvlaag als de Dood tijdens het sprookje verschijnt! Klein minpunt van het sprookje is dat er geen personeelslid (meer) is die de toestroom van bezoekers regelt, waardoor mensen midden in het verhaal binnenkomen (en - ongeduldig als ze zijn - weer veel te snel vertrekken!). Daardoor komt het verhaal niet echt lekker over. (Het sprookje De Indische Waterlelies heeft last van hetzelfde probleem sinds men daar gestopt is met het regelen van de bezoekersstroom.)

Muurversiering bij de ingang van "De Indische Waterlelies" in het Sprookjesbos van de Efteling

Een andere toevoeging, uit 2004, die zeker genoemd moet worden, is Het meisje met de zwavelstokjes. Daarbij wordt het bekende verhaal van het arme meisje wat de straat op moet om zwavelstokjes te verkopen, op een prachtige manier verteld. Ook al worden daarbij moderne technieken gebruikt, om de een of andere manier voelde dit sprookje voor mij meteen als 'klassiek'. Ik weet ook niet of er bewust voor gekozen is om de totale uitstraling nogal zoetig en - zo je wilt - ouderwets te maken, maar voor mij werkt het! De muziek is sentimenteel, en in het verhaal wordt alles uit de kast gehaald om het zo dramatisch en tranentrekkend mogelijk te maken. En toch (of juist daardoor?) krijg ik bijna altijd kippenvel als ik naar dit sprookje kijk...

Dat niet iedere toevoeging een succes hoeft te zijn, is te zien aan het nieuwe sprookje van 2009: Assepoester. Op zich een klassiek sprookje wat in een Sprookjesbos zeker niet mag ontbreken, maar de uitwerking waarvoor gekozen is, is een beetje zo-zo. De ruimte waar het verhaal bekeken moet worden, is vrij krap, dus maar een kleine groep mensen kan het verhaal écht goed zien en volgen. Verder begint zich bij dit sprookje een trend af te tekenen: bij eigenlijk alle recente toevoegingen aan het Sprookjesbos wordt het sprookje heel letterlijk verteld. Het is dus vooral iedere keer een korte show, waarbij heel duidelijk het verhaal verteld wordt. Dat is lekker concreet, maar het laat ook net wat minder aan de verbeelding van de kijker over. En dat maakt het eigenlijk ook weer net wat minder spannend, en denk ik ook minder lang 'houdbaar'.

<<

>>