de Efteling - beelden van een wonderlijke themapark

Het carousselpaleis en het Diorama

Detail van het Diorama

Het leek me toepasselijk om dit hoofdstuk met één van de oudste delen van de Efteling te laten beginnen: het carousselpaleis.
Met alle snelle en moderne attracties die in de loop der tijd aan het attractiebestand toegevoegd zijn, wordt het carousselpaleis met de heerlijk nostalgische Stoomcaroussel en het Diorama met al die kleine lichtjes, treintjes en autootjes, nog wel eens door de gemiddelde bezoeker vergeten. Jammer eigenlijk, want samen met het Sprookjesbos en het Anton Pieckplein (zie de 1e foto links) behoort het tot de oudste, meest nostalgische, meest sprookjesachtige, en wat mij betreft ook mooiste delen van de Efteling. Er zijn veel Eftelingse attracties die je ook bij de concurrentie kunt terugvinden, maar het zijn dit soort plekjes die ècht uniek zijn, en waar het park erg trots op mag zijn.

Ganzenhoedster fontein op het Anton Pieck plein

Eén van de onderdelen van het carousselpaleis die niet meer echt de waardering (of in ieder geval de bezoekersaantallen) krijgt die het wat mij betreft verdient, is het Diorama. De aantrekkingskracht is misschien niet meer groot genoeg, of misschien is het voor 'de moderne mens' (opa spreekt... ;-) gewoon niet boeiend of prikkelend genoeg. Je ziet veel bezoekers de Diorama-ruimte binnenkomen (met name ouders met kinderen). Die zie je dan even rondkijken met een wat schichtige blik, en daarna snel weer verder lopen naar wat leukers. De positieve kant hiervan is dan weer wel dat op drukke dagen het Diorama een oase van rust kan zijn in een verder bomvol park.

Als klein kind vond ik het Diorama al fascinerend: er is namelijk zoveel te zien! En deze fascinatie is eigenlijk altijd aanwezig gebleven, met het verschil dat ik nu wel door heb dat de autootjes niet vanzelf rondrijden en dat de kleine huisjes niet ècht bewoond worden door hele kleine mensjes ^_^
Een tijd lang leek de Efteling het Diorama qua onderhoud laag op de lijst te hebben staan. Maar de laatste jaren is gelukkig die schade weer helemaal ingelopen, en rijdt, draait en vaart alles weer naar behoren.
Foto's nemen van de landschapjes en treintjes kan nog wel eens een probleem opleveren doordat alles zich achter glas bevindt. Als de foto al niet mislukt doordat de flitser van je toestel hier één grote witte vlek op aanbrengt, dan kan het nog misgaan doordat de auto-focus door het glas in de war raakt (waardoor deze scherp stelt op het glas, en niet op dat wat erachter zit...).

Tijdsopname van de Stoomcaroussel

Foto's nemen van het interieur van de Stoomcaroussel is al niet veel makkelijker: de verlichting binnen is op zich heel mooi en nostalgisch, maar - in ieder geval voor de camera - ook nogal schemerig. Dit maakt het nemen van behoorlijk foto's uit de losse hand erg lastig.
Opnames maken van de caroussel zèlf kan je dan ook het beste maken wanneer deze stil staat tussen twee ritten. Dit moment kan om nog een andere reden fotografisch aantrekkelijk zijn: omdat er vaak pas nieuwe mensen op de caroussel toegelaten worden nadat alle voorgaande bezoekers er vanaf zijn, heb je even een 'rustmoment'. Dat korte moment, nèt voordat er nieuwe mensen plaatsnemen, kan je gebruiken om foto's van (details van) de caroussel te nemen zonder dat er mensen in beeld zijn.

Villa Volta

Villa Volta in de avondzon

Van het carousselpaleis is het maar een kleine sprong naar een andere, door mij zeer gewaardeerde attractie: Villa Volta.
Puur technisch gezien is deze villa geen originele attractie: de toegepaste Pepper's ghost techniek is al meer dan 150 jaar oud. En de Efteling kan ook niet met droge ogen beweren dat ze het enige park zijn dat een dergelijke attractie heeft. Wat de Efteling wél kan laten zien, is de prachtige thematisering: je zou bijna gaan geloven dat de villa ècht al eeuwen op die plek staat. Ook hebben ze de rit zelf van een lekker dramatische, en erg herkenbare ritmuziek voorzien.

De eerste pre-show die je als bezoeker van de attractie te zien krijgt, is weinig indrukwekkend. Maar al te vaak wordt je een goede inkijk in de toezichtsruimte gegund die er pal naast ligt (hoeveel kan een doorkijkspiegel nou kosten?). Ook is de spanning en sfeer in de loop van de tijd weggeëbt: de meeste mensen praten hardop door het vertelde verhaal heen (want dat kennen ze wel), en dat is wel een beetje jammer.
De tweede pre-show is dan weer wèl erg indrukwekkend. Je wordt hier namelijk begroet door de zeer natuurgetrouw gemaakte Hugo van den Loonschen Duynen. Het door hem vertelde verhaal (Dit huis, dit vervloekte huis...) voert mooi de spanning op voor de hoofdshow. Wel weer jammer is de sfeer-doorbrekende veiligheidsmelding over de in uw richting openende deuren (maar ja, dat moet nou eenmaal gemeld worden).

De hoofdshow van de villa blijft prachtig. De ruimte ervan is heel mooi ingericht als een soort Brabantsche opkamer uit lang vervlogen tijden, en de verlichting is spannend en sfeervol. Deze show blijft dan ook iedere keer weer de moeite waard (als de schommel tenminste netjes van de rem gaat & de bas niet te ver open staat...). Bij de eerste ritten is de show zèlf de belevenis, bij latere rondes vormt het (liefst 'maagdelijke') publiek de hoofdbron van vermaeck. Gillende kinderen, volwassenen die serieus denken dat de villa over de kop gaat - wat meer kan een mensch zich aan vertier nog wenschen? ;-)

<<

>>